Ojcostwo dziecka i instytucja zaprzeczenia ojcostwa – część I

Zbigniew Machowski        07 czerwca 2016        Komentarze (0)

Pojęcie ojcostwa

Ojcostwo – odmiennie niż macierzyństwo – polega na genetycznym związku mężczyzny z dzieckiem, polegającym na posiadaniu w połowie genotypu cech pochodzących od określonego mężczyzny, który jest ojcem dziecka. Stan ten jest niepodzielny i w świetle prawa każdy człowiek może mieć tylko jednego ojca.

Sposoby ustalenia ojcostwa

Prawo rodzinne przewiduje trzy sposoby ustalenia ojcostwa:

1) domniemanie pochodzenie dziecka od męża matki,

2) uznanie ojcostwa,

3) na mocy orzeczenia sądu (sądowe ustalenie ojcostwa).

Pierwszy z nich dotyczy tylko dziecka urodzonego w małżeństwie lub w trzysta dni po jego ustaniu lub unieważnieniu, natomiast dwa pozostałe sposoby będą wchodziły w grę z reguły w przypadku dziecka pozamałżeńskiego. Nie jest jednak wyłączona możliwość uznania ojcostwa dziecka urodzonego w małżeństwie przez innego mężczyznę, niż mąż matki albo też sądowe ustalenie ojcostwa takiego dziecka, przy czym może to nastąpić tylko w przypadku uprzedniego obalenia domniemania ojcostwa męża matki w postępowaniu o zaprzeczenie ojcostwa.

Na czym polega instytucja zaprzeczenia ojcostwa?

Instytucja zaprzeczenia ojcostwa, realizująca dążenie do ustalenia rodzicielstwa zgodnie z rzeczywistym, biologicznym pochodzeniem, odpowiada generalnemu postulatowi zgodności stanu cywilnego z tzw. prawdą obiektywną (biologiczną) i tym samym respektuje jedno z podstawowych praw człowieka, jakim jest prawo do znajomości własnego pochodzenia.

Domniemanie pochodzenia dziecka od męża matki może być obalone wyłącznie na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa.

Warto zapamiętać:

Prawomocne zaprzeczenie macierzyństwa kobiety wpisanej w akcie urodzenia jako matka dziecka automatycznie eliminuje domniemanie pochodzenia dziecka od jej męża.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis:

Następny wpis: